Neyse ne, Les Infidéles ve Zeki Demirkubuz'un son filmi Yeraltı'nı kaçırsam da, bilet aldığım 18 filmin gidebildiğim 16'sından kısaca bahsetmek istiyorum.
Pedofil olduğunu anladığımız Michael'ın Wolfgang'le yaşadığı herhangi bir cinsel sahnenin gösterilmemesine rağmen, bilincin verdiği rahatsızlık tüm film boyunca insanı diken üstünde tutuyor. Çekimlerin sadeliği ve soğukluğu; hikayenin de hiçbir yorum getirmeden sadece durumu gösteriyor olması olayın "gerçekçiliğini" arttırıyor. (Ki filmin de gerçek bir olaydan esinlenilerek yapılmış olduğunu belirteyim.)
Filmin başından itibaren son 5 ayda yaşadıklarına karşı bir kanıksama geliştirmiş gibi görünen Wolfgang'ı oynayan David Rauchenberg da yaşına rağmen harika performansıyla şaşırtıyor. Sonuç olarak karşımıza başarılı ama son derece rahatsız edici bir film ortaya çıkıyor.
Festivalde gittiğim ilk film olmasıyla daha baştan moralimi altüst ettiğinden, "geri kalan filmlerim bu kadar nahoş hissettirmesin lütfen" düşüncesini kafama yerleştiren bir film oldu Michael..
Zaman zaman bir filmden çok herhangi birinin hayatından gösterilen bir parça gibi hissettiren For Ellen filmi, şüphesiz her seyirciye çekici gelecek bir film değil yavaş ilerlemesini de göz önünde bulundurursak. Ama Paul Dano'yu hardcore bir rocker'ı canlandırırken görmenin keyfi de bir ayrı ne söyleyeyim..
Ağır olacağı tahmin edilebilir bir filmdi bu, sonuçta Faust'tan bahsediyoruz. 2 saat 15 dakikalık süresi boyunca bir diyalogun ya da monologun olmadığı çok az sahnenin bulunmasına rağmen, zaman zaman tiyatrovari bir hale bürünen bir film hakkında en beğendiğim şeylerden biri, setti hiç şüphesiz. Sürekli bir yerlere giden, durduğu yerde durmayan Doktor Faust ve hiç durmayan çenesini takip etmeye çalışırken insan biraz ambale olabiliyor. Bu duruma bir de setin (özellikle Faust'un evi ve kasabanın dar sokakları) yarattığı sıkışmışlık hissiyatı da eklenince mizansenin yoğunluğu etkileyici bir hale geliyor.
Asıl kitabı okumamış ama hikayesinden haberdar biri olarak, filmi başarılı bulduğumu söyleyebilirim. Ama orjinaline ne kadar sadık kalınmış, ne tür şeyler değiştirilmiş bir fikrim yok tabii. Sonuçta bu film bir uyarlamadan çok, Faust'a farklı bir yorum getiren yönetmen Aleksandr Sokurov'un kaleminden çıkmış .
En azından görsel açıdan son derece etkileyici bir versiyon olduğunu belirtmek lazım. Faust'un izleyicisinden sabır isteyen bir film olduğuna şüphe yok ama eğer yerinizde durabilirseniz, etkileyici bir filmin sizi bekliyor.
Ken Russell'ın 1970 yapımı filmi, ünlü Rus besteci Tchaikovsky'nin Antonina Milyukova ile "hayırsız" evliliği ve bunun ardından yaşadıkları üzerinde duruyor. Bir seks bağımlısının yanısıra hafiften üşütük de olan Nina'yı mutlu edemeyen ve eşcinsel dürtülerine ket vurmaya çalışmaktan kendi sinirlerini iyice bozup karısından da gittikçe uzaklaşan Tchaikovski bestelerine gömülüyor. Bu da biz seyirciler için bir müzik ziyafeti demek. Sonunda evini de terk eden Tchaikovski soluğu bir hayranı olan Madame Nadedja Von Meck'in küçük "şatosunda" alıyor, zira Madame'ın da besteciye müziği yoluyla delicesine aşık olduğu onca yıldan sonra ikili yüzlerini kere bile görmeyecek şekilde aynı evde yaşamaya başlıyorlar.
Sadece Tchaikovski'nin değil pek çok bestecinin müziğini dinleme şansı duyduğumuz film, Richard Chamberlain ve Glenda Jackson gibi döneminin çok başarılı oyuncularına yer veriyor. Geçtiği dönemin gösterişini ve rengini son derece başarılı yansıtan film felaketlerle sonuçlanan bir hikayeyle izleyiclere göz ve kulak ziyafeti sunuyor.
Bu festivalde muhtemelen izlediğim en eğlenceli film olan Priscilla, Çöller Kraliçesi Stephen Elliot'ın yönetmenliğini yaptığı 1994 yapımı bir komedi/müzikal/dram. Film iki "drag queen" ve bir transeksüelin Avustralya çöllerinde bir yerdeki bir casinoyu ararken geçirdikleri yolculuğu anlatıyor. Hugo Weaving, Guy Pearce ve Terence Stamp'in başrolleri paylaştığı bu son derece eğlenceli film, gerek sahne kostümleri, gerek bol bol duyduğumuz ABBA ve Gloria Gaynor şarkıları, gerek üçlünün kullandığı eflatun karavanıyla iyi vakit geçirmek için ideal bir film. Drag queen müessesesine mizahi bir açıdan yaklaşmayı becerirken bir yandan da insanların böyle bir 'aşırılığa' verdikleri tepkiye dikkat çekmesiyle de öne çıkan film, yer yer derinleşen yer yer sığlaşan sohbetlerin ve 'insan bilmediğinden korkar' lafının kuluçkası işlevini görüyor. Kısa kesmek gerekirse, iyi vakit geçirmek istiyorsanız bu filmi izleyin derim.
Baz Luhrman'ın muhtemelen en iyi filmi olan 2001 yapımı Moulin Rouge, 'nostalji yapmak sebebiyle' gittiğim festival filmimdi. Müzikallere bayılan biri olarak herhalde 5 kere izlemiş olmama rağmen beyazperdede görme şansını kaçırmak istemedim ve bir kere daha bu cümbüşe adım attım.
Nicole Kidman ve Ewan McGregor'ın başrolleri paylaştığı bu müzikal, 20. yüzyıla girmenin eşiğinde olan Paris'te geçiyor. Hikayemiz, büyük hayallerle Paris'e gelmiş olan beş parasız şair/yazar Christian'ın tesadüfler ve yanlış anlaşılmalar sonucu Moulin Rouge adlı gece kulübü/genelevin yıldızı olan Satine'e aşık olmasını anlatır. Fakat Satine'in Moulin Rouge'un bir sonraki büyük gösterisi için yatırım yapan Dük'le 'ilgilenmek' gibi bir sorumluluğu vardır. Bohem devriminin tavan yaptığı bu dönemde kafesine hapsolmuş güzel Satine ve Christian engellere rağmen aşklarına devam edebilecek mi; şarkılarda söyledikleri gibi 'özgürlük, gerçek, güzellik ve aşk' kazanacak mı?
Oyunculukları kadar şarkıları ve danslarıyla da göz dolduran bu filmin en büyük kozlarından biri, şarkıların pop kültürünün en bilinen şarkılarının karışımından oluşturulması büyük ihtimalle. Queen, Nirvana, Whitney Housten, Kiss, the Beatles, U2 ve pek çok daha grup ve sanatçıların şarkılarının 'mash up' yapıldığı ve hikayenin gidişatına mükemmel bir şekilde uydurulduğu film, müziklere eşlik ettiğinizde ayrı bir güzel geçiyor.
***Priscilla ve Moulin Rouge'a art arda gidilen günün sonucunda aylık müzik ve eğlence kotasını doldurmanın verdiği sevinci yaşamak da ayrı bir güzel geliyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder